środa, 22 kwietnia 2015

Liczący wieloryb

Oj, wiedziałam, że niezbyt często będę mogła tu zanudzać, ale nie myślałam, że aż tak...
Poprzednia mata była dla Magdy, teraz coś na "wyższym poziomie" edukacji, dla Michała. Dywanik w kształcie wieloryba.




Zęby ponumerowane do 20. Do tuch zębów w komplecie 20 pasków planktonu, każdy o określonej liczbie kalorii - od 1 do 20. Każdy w innym kolorze.
W tych samych kolorach wykonałam 20 żetonów. Natomiast z białego filcu cyfry.





 Gra polega na wyciągnięciu z woreczka dwóch żetonów, dobrania do nich dwóch pasków planktonu (te same kolory) i nakarmieniu wieloryba poprzez ułożenie równania (dodawanie lub odejmowanie). Wynik należy zapisać. Dla starszych dzieci - wyniki wszystkich graczy trzeba podsumować w słupku - wygrywa ten, kto najmocniej nakarmił wieloryba.





Dywanik ma wymiary ponad metr na metr, służy do nauki podczas zabawy i ruchu bo Michał tak właśnie lubi spędzać czas.
I tylko czasu brak na wspólną grę :(
Najmłodsze zwiedza mieszkanie za ręce i muszę niestety pasjonować się tym samym :(

Pozdrawiam
Lidka

niedziela, 22 marca 2015

Z wielką pompą...

... próbuję wrócić do blogowego życia. Ponieważ nie było mnie tutaj prawie rok (a wcale nie jest teraz lżej z małymi bąblami) pokazuję rzecz dużą, robioną długo i po trochu, w pocie czoła, w nocy, kiedy dziecię cudem spało.
Mata edukacyjna, rozpoczęta jeszcze w ciąży zakończona dwa tygodnie temu. Nawet zrobienie fotek jest prawie niemożliwe, skoro robię to dopiero po dwóch tygodniach od finiszu.

Fotek będzie mnóstwo. Tematyka maty: cztery pory roku oraz pory dnia i nocy. Dzień i noc w centrum, pory roku na brzegach. Tak to wygląda w całości:



Elemetny ze środka maty przyczepiane są na rzepy, Magda w chwili obecnej pasjonuje się odrywaniem tychże i rzucaniem za siebie.




Kwiatek z satyny, w środku kwiatka schowany jest magnes, malutkie magnesiki poprzyszywałam do końcówek płatków (w środku oczywiście), kwiatek rozkwitnięty wygląda tak:


A tak wygląda zwinięty:


Obok kwiatka plaża, kamyki, muszelki i morskie fale (czyli letni odpoczynek). W falach ukryte są różne stwory:



Dalej ogrodowy ślimak z labiryntem w muszli - koraliki można przesuwać w ślimaczym domku:

Obok ślimaka biedronka z suwakiem.W środku chciałam schować mniejszą szydełkową, ale nie mam kiedy się zabrać za jej wykonanie.


Kończy się lato, zaczyna jesień, w sadach królują jeże. Mój ma igły filcowe, pod którymi kryje się nie jabłko a muchomorek (nie mogłam znaleźć odpowiedniej aplikacji, więc jest muchomorek):

 

Drzewa w sadach najpierw czerwienią się dojrzałymi owocami, później gubią liście - zupełnie jak moje drzewko:



W owocach zaś nierzadko kryją się robale, podobne do mojego. Mój służyd o przeplatania przez jabłkowe dziury, dobre ćwiczenie dla małych paluszków.


Zima. Za oknem się bieli, mój śnieg to kulki styropianowe za przeźroczystą organzą, i malutkie koraliki lecące z chmurki - masażyk dla małych rączek doskonały. A wymasowane łapki sprytnie na tasiemkach ulepią bałwanka, jeśli pogubią mu się kule.


Choinka przyozdobiona łańcuchem z koralików drewnianych i różnorodnymi bombkami z filcu, które można odczepiać od choinki - są na napki:



Do skórzanej rękawicy można schować coś. Np. własną rączkę. 


Wiosną zaś żaby budzą się ze snu głodne niesamowicie, zjedzą każdego owada:


Owieczka zaś zadzwoni dzwoneczkiem, zadowolona, że ją się głaszcze i szarpie za dzwonek przyczepiony na gumce.


Mata miała być edukacyjna. I taka jest. Żałowałam, że nie udało mi się jej skończyć wcześniej, kiedy Magda na brzuszku leżeć nie chciała a ja jej nie potrafiłam do tego zmobilizować, ale okazało się, że jest to idealny czas na wprowadzenie tego typu zabawek. Magda wiele rozumie, można jej poopowiadać o świecie. I bawi się na tej macie wbrew moim niepokojom, że już za późno. Ba,  nawet 4,5-letni Michał się świetnie na niej bawi, jednak niszczycielskość syna powala mnie na kolana.

Pozdrawiam z nadzieją, że będę pisywać częściej.
Lidka

wtorek, 13 maja 2014

TUSAL 2014 - 30.04.2014

Z duuuużym opóźnieniem (dzięki tej małej pannie z postu poprzedniego) wklejam zdjęcie słoja. Fotka robiona szybko, niestarannie, nawet kokardka przekrzywiona. Podejrzewam, że przez najbliższe miesiące będę wklejać tę samą fotkę, bo pewnie w zawartości słoja nic się nie zmieni.



Dziękuję za gratulacje. Ani się obejrzałam a moja gwiazdeczka ma prawie miesiąc. I nadal jest cudowna. O ile nie cudowniejsza ;)

Pozdrawiam
Lidka


piątek, 2 maja 2014

Najukochańsza....

19 kwietnia w Wielką Sobotę z samego rana przyszła na świat malutka Madzia.
Siłą rzeczy - będzie mnie teraz trochę mniej.



Pozdrawiamy

Lidka z córką


czwartek, 17 kwietnia 2014

I znów dwie żyrafy

Znowu zrobiłam dwie żyrafy, jakoś tak się składa, że chodzą u mnie parami. Tym razem wzór z głowy, miały być śmieszne. W zasadzie to miała być śmieszna, bo miała być jedna. Najpierw powstała różowa jako kolejny dodatek do różowego kompletu czekającego cierpliwie na pewną małą pannę. Michałowi tak się różowa spodobała, że poprosił o jeszcze jedną dla siebie, taką w prawdziwie "żyrafich" kolorach (czyli żółto-brązowa, jak mi wyjaśnił). Ciapek nie dłubałam, ciapki przyszyłam (guziki), pierwotnie miały pobudzać ciekawość tej małej panny, na którą żyrafa czeka (oj, wierzcie mi, nie tylko żyrafa czeka.....). Michała guziki już raczej nie zainteresują jakoś szczególnie, ale skoro miała być taka sama, jedynie w żyrafich kolorach to stało się, druga też ma ciapki guzikowe.
Żyrafy zostały małżeństwem, podobno mają nadzieję na dziecko. Michał już trzecią noc kładzie się spać z żyrafem (to ten żółty), często pożycza od siostry żonę żyrafa i bawimy się. Siostra w zasadzie nie jest w stanie zaprotestować przeciw pożyczkom, jeszcze zupełnie nieświadoma leniuchuje w brzuchu.
Mnie natomiast przy okazji dzisiejszej wizyty w pasmanterii udało się wypatrzeć mniejsze koraliki na oczka żyrafiątka, zakupiłam oczywiście, więc szansa na potomstwo stała się bardziej realna.






Do różowej dorobiłam jeszcze piłkę puzzlową. Teraz mamy dwie żyrafy, dwie piłki i ... dwa szczęścia. 
 

Pozdrawiam!
Lidka

wtorek, 15 kwietnia 2014

Czas na świąteczne kartki

Wysłane?
Wysłane. Ja swoje już wysłałam, choć co roku zabieram się do tego jak ślimak.
W tym roku postanowiłam nauczyć Michała świątecznych tradycji. Ja swoje kartki wysyłam do swoich krewnych i znajomych, do swoich bliskich, Michaś natomiast będzie wysyłał do swojego kuzynostwa. A ponieważ dzieci najbardziej cieszy zabawka i coś słodkiego (nie zaś karteczka) postanowiliśmy dołączyć do kartek właśnie coś, co ucieszy.
Zaczęliśmy od jajek zrobionych na balonie owiniętym włóczką namoczoną w kleju.


Wybieraliśmy różne kolory włóczek, zamiast trzech jaj wyszło nam siedem, będzie jeszcze dla babci i dziadka, jak również dla Michała. Pierwszy raz rzuciłam się na coś takiego, nie byłam pewna, co z tego wyjdzie. przed owijaniem nadmuchanego balona napchaliśmy do niego (ile tylko mogliśmy) czekoladowych jajeczek na osłodzenie świąt.
Potem zabraliśmy się za własnoręczne robienie pianek marshmallow. Miały być okrągłe, w kształcie króliczych ogonków. Zakupiłam foremki, woreczki celofanowe do zapakowania, przestudiowałam przepis. Pierwsza próba nieudana, przegrzaliśmy syrop cukrowy, zamiast pianek wyszła nam twarda kulka z karmelu. Obejrzeliśmy zatem kilka filmów na Youtube pokazujących technikę wykonania tego cuda i ....
udało się! Następnym razem byłam czujna. Robiliśmy całą rodziną, Michał odmierzał składniki (zarówno na wadze kuchennej jak i w pojemniku z naznaczoną miarką ml), ja sterczałam przy garnku i pilnowałam, żeby znów nie wyszedł karmel, tata miksował składniki. Pianki wyszły ku naszemu zdziwieniu wyśmienite.


Prac ręcznych Michał nie lubi, więc kartki robiliśmy na raty. To tylko trzy, dla dzieci. Są jeszcze dwie (te akurat Michał robił z zapałem), dla babci i dziadka oczywiście. 


Do tego wszystkiego dołączymy prezentowane już wcześniej króliczki (zajączki?).
Te akurat zrobione w całości przeze mnie.


Dziś wszystko będzie zapakowane w celofan, w kartonik i zaniesione na pocztę. Ciekawam, co poczta z tym pocznie i w jakim stanie przygotowane prezenty dotrą do adresatów.

Wesołych Świąt!
Lidka

poniedziałek, 14 kwietnia 2014

Biała jak śnieg

Wiosną?
Tak, wiosną. Wiosną powstała biała jak śnieg owieczka. Może dlatego, że śniegu w moim mieście ubiegłej zimy praktycznie nie było, a może dlatego, że zimno na zewnątrz tak, jakby śnieg miał leżeć właśnie teraz.
Zastanawiałam się długo nad kolorem dodatków. Jakich bym nie próbowała, najładniej wg mnie biel z czerwienią się komponowała. Nic na to nie poradzę.



Pozdrawiam serdecznie
Lidka