Powiększyłam wyprawkę dla małej księżniczki z tego wpisu. Dorobiłam kocyk korzystając z tej instrukcji oraz dwie czapeczki przy wykorzystaniu tego opisu wykonania. Co ciekawsze: czapeczki robione są z tej samej włóczki (sama nie wiem, która mi się bardziej podoba), tym samym szydełkiem. Jedna wyszła odrobinę większa od drugiej. Mam nadzieję, że choć jedna będzie idealna na malutką główkę.
Pozostaje mi tylko czekanie na tę małą damę...
Pozdrawiam
Lidka
czwartek, 6 marca 2014
wtorek, 4 marca 2014
17 lutego był dzień kota
Panie z przedszkola Michała miały w związku z tym prośbę, aby ubrać dziecko w kolory "kocie" lub, w miarę możliwości, przebrać za kota. Przebrania nie mamy, szarych lub czarnych ubranek trochę w szafie się znajdzie, więc problemu raczej by nie było. Jednak postanowiłam być ambitna, jak zabawa to zabawa.
Miałam zaledwie tylko dwa weekendowe wieczory, żeby zrobić czapkę przypominającą kota. Poszukałam inspiracji za pomocą googli, Michał wybrał coś, co mu się podobało wizualnie a mi pod względem łatwości w wykonaniu. Technika wykonana uszu zgapiona, papuchne poliki wymyślone własną głową. Tak wyglądała Michała czapka:
Rozgrzałam druty do czerwoności i zdążyłam na poniedziałek. W ruch poszło także szydełko, żeby było bardziej "kocio" postanowiłam wykonać jeszcze papcie w kształcie kocich łap, o takie:
Wykonane z tej samej włóczki, co czapka, wyczesane, aby były bardziej kudłate. Podeszwa podwójna, cieplutka podklejona silikonem, żeby wicherek mały się nie przewracał na śliskiej podłodze. Pełna dumy skończyłam w niedzielę wieczorem. Tego samego wieczora Michu zaczął gorączkować, w związku z czym do przedszkola mały kot nie poszedł. :(
A tak się spieszyłam.......
Czapki używamy właśnie teraz, nie jest bardzo gruba, w sam raz na taką pogodę, jaką mamy obecnie za oknem. W kapciach chodzi po domu i .... naprawdę wygląda jak kot :)))))
Zadowolenie dziecka - bezcenne!
Pozdrawiam
Lidka
Miałam zaledwie tylko dwa weekendowe wieczory, żeby zrobić czapkę przypominającą kota. Poszukałam inspiracji za pomocą googli, Michał wybrał coś, co mu się podobało wizualnie a mi pod względem łatwości w wykonaniu. Technika wykonana uszu zgapiona, papuchne poliki wymyślone własną głową. Tak wyglądała Michała czapka:
Rozgrzałam druty do czerwoności i zdążyłam na poniedziałek. W ruch poszło także szydełko, żeby było bardziej "kocio" postanowiłam wykonać jeszcze papcie w kształcie kocich łap, o takie:
Wykonane z tej samej włóczki, co czapka, wyczesane, aby były bardziej kudłate. Podeszwa podwójna, cieplutka podklejona silikonem, żeby wicherek mały się nie przewracał na śliskiej podłodze. Pełna dumy skończyłam w niedzielę wieczorem. Tego samego wieczora Michu zaczął gorączkować, w związku z czym do przedszkola mały kot nie poszedł. :(
A tak się spieszyłam.......
Czapki używamy właśnie teraz, nie jest bardzo gruba, w sam raz na taką pogodę, jaką mamy obecnie za oknem. W kapciach chodzi po domu i .... naprawdę wygląda jak kot :)))))
Zadowolenie dziecka - bezcenne!
Pozdrawiam
Lidka
niedziela, 2 marca 2014
Przeglądanie blogów może być niebezpieczne.
Zwłaszcza wówczas, gdy na monitorze wyświetlają się dzieła innych szydełkomaniaczek dłubiących zabawki a w pobliżu biega nasza pociecha, która ma świadomość tego, że "mama wszystko potrafi zrobić". Przeglądałam sobie właśnie tego bloga i akurat podziwiałam cuda pokazane w tym poście, kiedy wzrok Michała padł na monitor. "Mamo, no kiedy zrobisz mi w końcu auto na szydełku? Właśnie takie?"
Ekhm... fakt, prosił już dawno temu. A że samochodzików pod moim dachem dostatek tłumaczyłam mu, że auto zrobione na szydełku nie będzie jeżdziło, bo nie jest możliwe aby obracały mu się koła. "To nic, mamusiu, ja będę udawał, że one się kręcą" - to była zawsze odpowiedź mojego syna.
Niebieskiej włóczki miałam jakąś resztkę, antracytowej i białej pod dostatkiem. Brak wzoru i brak ochoty na szukanie. No więc usiadłam i dłubałam samodzielnie, próbując uzyskać coś na kształt samochodu. Przy dopingu mojego dziecka oczywiście składającego klocki i pytającego co chwila: na jutro będzie? A jakże, będzie na dziś.
No i powstał:
Koła z pośpiechu trochę nierówno przyszyte (z tymi sprawami mam jeszcze sporo problemów. Zdjęcie ustawiane przez Michała, robione przez tatę.
Na koniec usłyszałam, że jeszcze ten samolocik i ten statek też dziecię chce otrzymać. Niebieskiej włóczki zostało jednak zaledwie kilka metrów, na szczęście pokazałam dziś TUSAL-owy słoik, więc czas na zakupy. ;)
Pozdrawiam
Lidka
Ekhm... fakt, prosił już dawno temu. A że samochodzików pod moim dachem dostatek tłumaczyłam mu, że auto zrobione na szydełku nie będzie jeżdziło, bo nie jest możliwe aby obracały mu się koła. "To nic, mamusiu, ja będę udawał, że one się kręcą" - to była zawsze odpowiedź mojego syna.
Niebieskiej włóczki miałam jakąś resztkę, antracytowej i białej pod dostatkiem. Brak wzoru i brak ochoty na szukanie. No więc usiadłam i dłubałam samodzielnie, próbując uzyskać coś na kształt samochodu. Przy dopingu mojego dziecka oczywiście składającego klocki i pytającego co chwila: na jutro będzie? A jakże, będzie na dziś.
No i powstał:
Koła z pośpiechu trochę nierówno przyszyte (z tymi sprawami mam jeszcze sporo problemów. Zdjęcie ustawiane przez Michała, robione przez tatę.
Na koniec usłyszałam, że jeszcze ten samolocik i ten statek też dziecię chce otrzymać. Niebieskiej włóczki zostało jednak zaledwie kilka metrów, na szczęście pokazałam dziś TUSAL-owy słoik, więc czas na zakupy. ;)
Pozdrawiam
Lidka
TUSAL 2014 - 01.03.2014
Spóźniona o jeden dzień (aczkolwiek zgodnie z regulaminem) wstawiam fotkę słoja:
Niteczek przybyło, bo robiłam w lutym coś (a jednak). Postaram się jeszcze wieczorem coś wkleić, w tej chwili nie mam cierpliwości do opieszałości mojego komputera.
Niteczek przybyło, bo robiłam w lutym coś (a jednak). Postaram się jeszcze wieczorem coś wkleić, w tej chwili nie mam cierpliwości do opieszałości mojego komputera.
czwartek, 30 stycznia 2014
TUSAL 2014 - 30.01.2014
Zgodnie z kalendarzem (aczkolwiek niezgodnie z moimi przyzwyczajeniami i terminowością) wklejam dziś zdjęcia mojego słoiczka (cała dumna z siebie: wymyśliłam, zdążyłam zrobić, zdążyłam obfotografować, zdążyłam wysłać i zdążę zakończyć dziś tego posta).
Oto on:
Tutaj z całkiem niemałą ilością niteczek, wskazującą na to, że robi się u mnie więcej niż pokazuje na blogu. Tłumaczę się: to wszystko niedokończone, dłubię na razie coś, co nie wymaga myślenia, tworzenia, kombinowania. To łatwe, więc i nitek przybywa szybko.
Zgodnie również z obietnicą, którą sama sobie złożyłam lecę na zakupy włóczkowe. W końcu zakupię materiały do dokończenia kocyka (i nie tylko.... ).
A teraz poście: wklej się, wklej (i oby prądu nie odłączyli właśnie w tym momencie....)
Pozdrawiam
Lidka
Oto on:
Tutaj z całkiem niemałą ilością niteczek, wskazującą na to, że robi się u mnie więcej niż pokazuje na blogu. Tłumaczę się: to wszystko niedokończone, dłubię na razie coś, co nie wymaga myślenia, tworzenia, kombinowania. To łatwe, więc i nitek przybywa szybko.
Zgodnie również z obietnicą, którą sama sobie złożyłam lecę na zakupy włóczkowe. W końcu zakupię materiały do dokończenia kocyka (i nie tylko.... ).
A teraz poście: wklej się, wklej (i oby prądu nie odłączyli właśnie w tym momencie....)
Pozdrawiam
Lidka
czwartek, 23 stycznia 2014
Miały być tylko paputki
Pewnej niedzieli (niepięknej niestety) usiadłam z zamiarem "co by tu?". Wzięłam szydełko do ręki, włóczkę i zaczęłam dłubać paputki dla niemowlaczka. Wyszły mi balerinki, takie:
Mają podwójną podeszwę (dla sztywności i ciepełkości) o długości 8 cm. Wydają mi się bardzo malutkie, ale pamiętam, że moje dziecię w wieku 3 miesięcy miało stópkę długości 7 cm, więc chyba dla małej damy będą dobre.
Potem wymyśliłam coś jeszcze. Paputki paputkami, włóczki mam jeszcze sporo (w pięknym różowym kolorku), więc zaczęłam dziergać głowę, potem tułów, potem uszy. Przyszyłam i mąż stwierdził, że fajna myszka z tego będzie.
A nie, dorobiłam pyszczek, rączki i nóżki i wyszedł misiak.
Misiak a raczej misiaczka została ubrana w tuniczkę rozpinaną na pleckach, można ją ściągnąć i ubrać - czyli robić to, co jako dziewczynka lubiłam najbardziej. Misiowa urosła mi do 30 cm.
Teraz do kompletu zaczęłam kocyk, ale włóczki zabrakło, a następne zakupy dopiero po okazaniu TUSAL-owego słoiczka, czyli po 31 stycznia ;)
Czekam, czekam i czekam, mam motywację, aby wyrobić się w czasie, słoiczek prawie gotów, oby dnia nie przegapić.
Pozdrawiam
Lidka
Mają podwójną podeszwę (dla sztywności i ciepełkości) o długości 8 cm. Wydają mi się bardzo malutkie, ale pamiętam, że moje dziecię w wieku 3 miesięcy miało stópkę długości 7 cm, więc chyba dla małej damy będą dobre.
Potem wymyśliłam coś jeszcze. Paputki paputkami, włóczki mam jeszcze sporo (w pięknym różowym kolorku), więc zaczęłam dziergać głowę, potem tułów, potem uszy. Przyszyłam i mąż stwierdził, że fajna myszka z tego będzie.
A nie, dorobiłam pyszczek, rączki i nóżki i wyszedł misiak.
Misiak a raczej misiaczka została ubrana w tuniczkę rozpinaną na pleckach, można ją ściągnąć i ubrać - czyli robić to, co jako dziewczynka lubiłam najbardziej. Misiowa urosła mi do 30 cm.
Teraz do kompletu zaczęłam kocyk, ale włóczki zabrakło, a następne zakupy dopiero po okazaniu TUSAL-owego słoiczka, czyli po 31 stycznia ;)
Czekam, czekam i czekam, mam motywację, aby wyrobić się w czasie, słoiczek prawie gotów, oby dnia nie przegapić.
Pozdrawiam
Lidka
środa, 22 stycznia 2014
Zakupy
Ostatnie nieregulaminowe. Regulaminowe to takie, które robię w nagrodę za terminowość w pewnej zabawie ;)
Dlaczego nieregulaminowe zostały zrobione? Ano już się tłumaczę: potrzebowałam materiały na ozdobienie słoiczka, a że zakupy robię internetowo (stacjonarnie w moim mieście jednak drogo wychodzi) to aby się koszt przesyłki rozłożył kupuję zawsze więcej, niż w danej chwili potrzebuję. Tak trochę na zapas, żeby co tydzień za listy nie płacić (wolę moteczki i niteczki). No więc zaopatrzyłam się we włóczki (w koszyku wygranym w Candy u Kasi - ciągle mnie urzekającym i ciągle nie mam jak zrobić tym cudom porządnego zdjęcia oddającego w pełni piękność tych przedmiotów):
oraz taśmy, tasiemki, sznureczki, guziczki:
Zakupów nie lubię robić. Ale takie to mogę codziennie.
Mrrraauuuu
Lidka
Dlaczego nieregulaminowe zostały zrobione? Ano już się tłumaczę: potrzebowałam materiały na ozdobienie słoiczka, a że zakupy robię internetowo (stacjonarnie w moim mieście jednak drogo wychodzi) to aby się koszt przesyłki rozłożył kupuję zawsze więcej, niż w danej chwili potrzebuję. Tak trochę na zapas, żeby co tydzień za listy nie płacić (wolę moteczki i niteczki). No więc zaopatrzyłam się we włóczki (w koszyku wygranym w Candy u Kasi - ciągle mnie urzekającym i ciągle nie mam jak zrobić tym cudom porządnego zdjęcia oddającego w pełni piękność tych przedmiotów):
oraz taśmy, tasiemki, sznureczki, guziczki:
Zakupów nie lubię robić. Ale takie to mogę codziennie.
Mrrraauuuu
Lidka
Subskrybuj:
Posty (Atom)





