Z resztek włóczki powstał krab:
Zanim otrzymał nogi (czyli kiedy posiadał jedynie tułów i oczy) Michał podkradł kraba, wsadził go do traktora i woził po mieszkaniu. Przecież krab nie mógł chodzić samodzielnie, nie miał jeszcze nóżek! Dobrze, że mamy sporą ilość pojazdów, nie musiał się biedaczek męczyć bez nóg długo.
Wzór pochodzi stąd.
niedziela, 20 stycznia 2013
sobota, 19 stycznia 2013
Szybka I
Bardzo szybka do zrobienia literka. Nie wiem dlaczego rozpoczynałam od A, przecież I jest o wiele prostsze do zrobienia. Ot dwa paski zszyte razem, wszyte rączki, wyszyte oczka, nos i uśmiechnięta buzia. Fryzura z resztek włóczki, celowo potargana. Szalona I:
Michał ją polubił. Chyba za tę szaloną fryzurę. Zrobiona wczoraj, dziś już nie ma bransoletki. Zbyt mocno szalała z moim synem. Koraliki poleciały gdzieś pod meble.
Michał ją polubił. Chyba za tę szaloną fryzurę. Zrobiona wczoraj, dziś już nie ma bransoletki. Zbyt mocno szalała z moim synem. Koraliki poleciały gdzieś pod meble.
piątek, 18 stycznia 2013
Różowo - coś dla mnie....
Tym razem coś dla mnie. Po dziewięciu latach używania starego jak świat Siemensa przyszedł czas na nowe. Stary już się "zużył", podczas rozmów zanikałam, ponieważ mikrofon już niedomagał. W liście do Mikołaja zażyczyłam sobie nowy telefon, ale ten sam model (czyli z głębokich zapasów, obecnie czegoś takiego nie ma w sprzedaży). Kolega męża na widok tego telefonu zapytał "czy Twoja żona otwiera muzeum techniki?"
Ano nie, nie otwieram muzeum, ale przyzwyczaiłam się do prostego w obsłudze telefonu. Nie chcę innego.
Skoro już dostałam kwalifikacje na kustosza musiałam zadbać o swój obiekt muzealny (stary telefon miał bardzo porysowany wyświetlacz), więc znalazałam w swoich zapasach nitkę w swoim ulubionym kolorze i wydziergałam etui na swój telefon.
Etui wyszło mi takie jak chciałam - zrobione w całości ścisłymi oczkami, sztywne. No i ... różowe ;)
Ano nie, nie otwieram muzeum, ale przyzwyczaiłam się do prostego w obsłudze telefonu. Nie chcę innego.
Skoro już dostałam kwalifikacje na kustosza musiałam zadbać o swój obiekt muzealny (stary telefon miał bardzo porysowany wyświetlacz), więc znalazałam w swoich zapasach nitkę w swoim ulubionym kolorze i wydziergałam etui na swój telefon.
Etui wyszło mi takie jak chciałam - zrobione w całości ścisłymi oczkami, sztywne. No i ... różowe ;)
czwartek, 17 stycznia 2013
Tata dla A
Literka A zachciała mieć tatę. Któż inny spełni się w tej roli lepiej niż T?
Na tym drugim zdjęciu widać, że literka jest lekko "przekoszona". Nie wiem dlaczego tak wyszło. No i rączki też krzywo wszyte, tak się zdarza, jak się człowiek spieszy, bo maluch czeka. Nie będę tego nawet poprawiać. T nie musi być idealne przecież, zresztą idealnych rzeczy robić nie potrafię.
Dopadło nas przeziębienie. Właśnie siedzę sobie, popijam herbatkę, romantycznie pachnę czosnkiem i modlę się, aby noc była bez gorączki. U Michała oczywiście. Przestałam lubić zimę od momentu jak zostałam matką, pierwsza zima Michała utkwiła mi w głowie jako czas, w którym wózek na wielkich kołach nie daje sobie rady na nie odśnieżonych chodnikach, druga zima Michała to przeziębienie co dwa tygodnie, z którym nie wiadomo co robić, bo jak dopadło tak siedziało przez całą zimę i nie mogło się zdecydować, czy się rozwinąć w coś poważniejszego czy pójść sobie w jakieś ciekawsze miejsce. Ta zima do tej pory bez chorób, wystarczyło jedno wyjście nad morze.
Jeszcze ze dwa dni a pokocham czosnek......
Pozdrawiam wirtualnie, bo przynajmniej w ten sposób nie zarażam.
Na tym drugim zdjęciu widać, że literka jest lekko "przekoszona". Nie wiem dlaczego tak wyszło. No i rączki też krzywo wszyte, tak się zdarza, jak się człowiek spieszy, bo maluch czeka. Nie będę tego nawet poprawiać. T nie musi być idealne przecież, zresztą idealnych rzeczy robić nie potrafię.
Dopadło nas przeziębienie. Właśnie siedzę sobie, popijam herbatkę, romantycznie pachnę czosnkiem i modlę się, aby noc była bez gorączki. U Michała oczywiście. Przestałam lubić zimę od momentu jak zostałam matką, pierwsza zima Michała utkwiła mi w głowie jako czas, w którym wózek na wielkich kołach nie daje sobie rady na nie odśnieżonych chodnikach, druga zima Michała to przeziębienie co dwa tygodnie, z którym nie wiadomo co robić, bo jak dopadło tak siedziało przez całą zimę i nie mogło się zdecydować, czy się rozwinąć w coś poważniejszego czy pójść sobie w jakieś ciekawsze miejsce. Ta zima do tej pory bez chorób, wystarczyło jedno wyjście nad morze.
Jeszcze ze dwa dni a pokocham czosnek......
Pozdrawiam wirtualnie, bo przynajmniej w ten sposób nie zarażam.
niedziela, 6 stycznia 2013
Jak już się powie "A".....
... trzeba wziąć druty w łapki i to "A" pokazać. A pokazać trzeba było małemu dziecku. Michałowi. Michała zainteresowały litery, więc zaczęłam je dziergać. Pierwsza powstała litera A. Oto ona:
Pierwsza maskotka wydłubana dla Michała. Czy udana? Wg mnie - mogło być lepiej. Wg nowego właściciela - hmmmmm, chyba udana. Michał maskotkami raczej się nie bawił (przez krótki czas miał swojego ulubionego pluszaka, ale trwało to naprawdę krótko), jest fanem motoryzacji. Jednak A pozostała Michała przyjaciółką.
Pomysł zaczerpnięty stąd: http://www.ravelry.com/patterns/library/letter-a---alphabet-plush-toy-knitting-pattern---andre
Wzór wymyślałam sama, zszywanie przodu i tyłu to była dla mnie łamigłówka.
Pierwsza maskotka wydłubana dla Michała. Czy udana? Wg mnie - mogło być lepiej. Wg nowego właściciela - hmmmmm, chyba udana. Michał maskotkami raczej się nie bawił (przez krótki czas miał swojego ulubionego pluszaka, ale trwało to naprawdę krótko), jest fanem motoryzacji. Jednak A pozostała Michała przyjaciółką.
Pomysł zaczerpnięty stąd: http://www.ravelry.com/patterns/library/letter-a---alphabet-plush-toy-knitting-pattern---andre
Wzór wymyślałam sama, zszywanie przodu i tyłu to była dla mnie łamigłówka.
sobota, 5 stycznia 2013
Chcę taką czapkę!!!
Przeglądając oferty na allegro znalazłam niedawno ofertę czapki. Zainteresowała mnie, więc kliknęłam, choć cena była dość wysoka. Chciałam przyjrzeć się czapie dokładniej, kliknęłam fotkę i na ekranie w dużym powiększeniu pojawiła się ona:
![]() |
| fot. zaczerpnięta prawdopodobnie ze strony producenta (NEXT) |
W tym momencie na monitor spojrzał Michał i jako maniak wszelkich różności na głowie (ubierał już wszystkie czapki znajdujące się w naszym domu, łącznie ze starą jak świat kominiarką męża) krzyknął: "taką chcę!!!"
Hmmmm.... trudne. Trudne dla mnie, zrobiłam w swoim życiu jedną czapkę na drutach, lecz była prosta, bez wzorków, cała trudność w tamtej czapie polegała na tym, aby byla dopasowana do kompletu (sukienka + bolerko + szalik). Tutaj jednak trzeba zrobić pyszczek lwa i (to najtrudniejsze dla mnie) wykonać polarową podszewkę. Nie mam wzorów, nie mam wykrojów. Ale czego się nie robi dla dziecka, prawda?
Pokombinowałam i....
powstała:
Michał zadowolony. Czapa wyszła dość luźna, mam nadzieję, że posłuży również i za rok.
Szkoda tylko, że temperatury dość wysokie na zewnątrz, bo czapa cieplutka. W środku gruby biały polarek, na zewnątrz włóczka Oliwia (25% wełny, 75% akryl). Druty nr 3.
No i pierwszy raz w życiu haftowałam na dzianinie ;)
piątek, 4 stycznia 2013
Witam!
Na imię mam Lidia. Kiedy byłam małą dziewczynką pewna kobieta pytała
mnie o imię. Rodzina używała imienia Lila, choć jest ono niezgodne z
wpisem do ewidencji ludności zamieszkującej terytorium Rzeczpospolitej.
Nie lubiłam Lili. Lubiłam Lidkę. Więc przedstawiałam się „Lidka”. Pani
natomiast się ze mną droczyła: „Jak? Nitka?”
Spodobało mi się. Nitka też brzmi ładnie.
Za sprawą mojej babci i po części także mojej mamy (choć pewnie owa dama również miała na to wpływ) pokochałam niteczki. Babcia uczyła mnie robótek na drutach, na szydełku, mama jej wtórowała, bo „każda kobieta powinna to umieć”. Jako młode kilkunastoletnie dziewczę wykonałam kilka sweterków na drutach, niektóre z nich noszę do dziś, choć nie wyglądają już tak świeżo a i za modą nie nadążyły. Później, w czasach politechnicznych trochę odbiegłam od plątania nitek, wróciłam do tego zajęcia już jako mężatka. I pokochałam te nitki do tego stopnia, że w pasmanterii mogłabym zamieszkać, tam zasypiać i tam się budzić.
To jest post z poprzedniego bloga, założonego ponad dwa lata temu i zapomnianego ze względu na ....
pojawienie się na świecie mojej wielkiej miłości - syna Michała. Mam nadzieję, że ten blog nie zostanie przeze mnie zaniedbany.
Spodobało mi się. Nitka też brzmi ładnie.
Za sprawą mojej babci i po części także mojej mamy (choć pewnie owa dama również miała na to wpływ) pokochałam niteczki. Babcia uczyła mnie robótek na drutach, na szydełku, mama jej wtórowała, bo „każda kobieta powinna to umieć”. Jako młode kilkunastoletnie dziewczę wykonałam kilka sweterków na drutach, niektóre z nich noszę do dziś, choć nie wyglądają już tak świeżo a i za modą nie nadążyły. Później, w czasach politechnicznych trochę odbiegłam od plątania nitek, wróciłam do tego zajęcia już jako mężatka. I pokochałam te nitki do tego stopnia, że w pasmanterii mogłabym zamieszkać, tam zasypiać i tam się budzić.
To jest post z poprzedniego bloga, założonego ponad dwa lata temu i zapomnianego ze względu na ....
pojawienie się na świecie mojej wielkiej miłości - syna Michała. Mam nadzieję, że ten blog nie zostanie przeze mnie zaniedbany.
Subskrybuj:
Posty (Atom)
